hier volgt een drieluik aan gedichten die een antwoord op elkaar zijn, I Ben je er bij- II Holle vaten, III Aan de rand van mijn liefde.

I

ben je er bij

 

wanneer mijn adem uitrust

 

op de rand van jouw liefde

 

ben je er dan bij ?

 

 

ben je er bij

 

wanneer het zijn weg vindt

 

op zoek naar een nieuwe morgen

 

ben je er dan bij ??

 

 

ben je er bij

 

wanneer dat verdorde blad in mijn hart

 

zich roert

 

en

 

een glimlach mij bereikt

 

ben je er dan nog steeds bij ???

 

 

II

 

 

wanneer

 

we niet meer praten

 

die

 

melodie ons heeft verlaten

 

onze leegte doorklinkt in zijn holle vaten

 

zijn

 

we

 

doof geworden

 

voor elk in pijn gesproken woord

 

mijn

 

jouw liefde heeft zijn grens bereikt

 

 

maar

 

geloof in ons, mij

 

verklaar ons nog niet dood

 

die

 

grensovergang hebben we nog 'niet'  bereikt

 

eens vinden we elkaar

 

praten

 

we

 

vullen onze woorden zich weer aan

 

voller

 

dan ooit tevoren

 

 

 

III

 

wachtend

 

in de leegte van hun schaduw

 

aan de rand van mijn liefde bleven

 

zij

 

achter

 

in hun schemering

 

 

voort geblazen door een wind verbonden tijd

 

reis

 

ik hen voorbij zij bekommeren zich niet meer om mij

 

 

ik

 

reis en reis in de mij geboden tijd

 

aangekomen op het totaal van mijn jaren

 

voel ik die afgestorven roerselen, die leegte in mij

 

 

maar

 

wacht er is beroering

 

in

 

een door wind verbonden tijd

 

van

 

uit

 

de leegte in hun schaduw zijn zij mij

 

achterna gereisd

 

 

aan

 

de rand van mijn liefde

 

voegen

 

zij zich weer

bij

 

mij

 

 

(c) JR.   2015

 

 

 

 

 



Gut, wie waren dat

slenterend

 

door de straten uit mijn verre jeugd brengt

 

de realiteit mij terug naar een geschiedenis van weleer

 

degeen waaraan mijn ontstaan ten grondslag lag

 

 

daar

 

waar ik die woeste, karaktervolle blik ontmoette

 

die

 

met een intensieve bewondering ongenadig

 

mijn fysiek te lijf ging

 

 

kruisten verhitte blikken onze psychen

 

in

 

een oneindig verlangen naar altijd meer

 

 

na

 

een langdurig beleg werd mijn veste geslecht

 

verlies

 

eindigt zoals altijd in zijn eigen surplus

 

maar

 

mijn exquis talent was voor de agressor

 

wel de hoofdprijs

 

 

 

nazaten

 

ik ben de tel kwijt waren een natuurlijk refrein

 

na

 

het ultieme majeur

 

 

 

nu

 

in mijn nadagen, tref ik heel onverwacht

 

die

 

woeste blik uit den beginne op het balkon van het huis

 

waar

 

met grote zorg mijn verscheiden wordt verwacht

 

 

 

nog

 

eenmaal

 

laat men ons in de echtelijke sponde neer

 

en

 

slecht een veste zich voor de laatste keer

 

liefde

 

verliest zich in zijn eigen geschiedenis

 

de

 

legende wacht

 

 

ROMEO & JULIET

 

Gut, wie waren dat !!!!

 



 

(c) JR.   2015

 

 

Game of genuine suspence

 

 

 

 

 

 

 

my

 

lips

 

haven't kissed

 

in

 

a

 

thousand weeks

 

love not seen for a thousand weeks

 

 

I'm waitin' for the one

 

that has to be won over, by a game played

 

in

 

a

 

thousand ways, in a thousand years

 

will it cut my tears

 

 

tears

 

cut in a thousand ways

 

 

she has a lot to explain, why she's here

 

after all those years

 

 

my

 

woman, who came

 

 to

 

unburden my days

 

in a thousand ways, to make up for the waste

 

she couldn't explain

 

gave

 

me back the taste

 

how lovers play their games

 

their games of pretence, their games

 

of

 

genuine suspense

 

 

 

 

(c) JR.   eightees

Ergens, drie hoog achter

ergens

 

drie hoog achter breekt,  heel onverwacht

 

en

 

bijna brutaal

 

vertroebelt licht vanachter gehavend glas, in

 

het

 

beroert een innig tevreden gelaat

 

 

in mijn beleving

 

is

 

ontwaken een fase

 

waar ik 't liefst zo snel mogelijk

 

maar

 

doeltreffend doorheen ga

 

 

 

geconsolideerde warmte trekt zonder enige spijt

 

haar handen van mij af

 

 

dit

 

"fait accompli'

 

is

 

mijn verrijzenis

 

hier en daar stemmen, deuren slaan

 

beneden een schaterlach

 

 

ergens,

 

drie hoog achter

ontwaakt de markt

 

ALBERT CUYP

 

wacht

 

 

zo om een uur of

 

acht

 

 

(c) JR. 2015  (c)  Photo  JR.    1977  

De Wallekant

 

 

 

 

 

 

zo slenterend

 

langs de wallekant uit mijn jeugd

 

rijst

 

verborgen in 't woud van de ultieme watervrees

 

de herinnering aan gestorven emoties

 

 

losgeslagen

 

afgemeerde schuiten riepen op tot een niet te verwoorden

 

geldingsdrang

 

 

maar

 

wanneer het water z'n tol eiste

 

verdween die schreeuwende doordringende pijn pas

 

na verloop van tijd, in zijn eigen verdoving

 

 

zo

 

slenterend langs de wallekant uit mijn jeugd

 

denk ik

 

was die jeugdige onbezonnenheid

 

het allemaal waard

 

 

de

 

scheidingslijn tussen leven en overleven

 

zo fragiel

 

als het jonge leven zelf

 

 

hier

 

aan de rand van een gracht

 

keert

 

even het verleden terug

 

een

 

moment

 

maar

 

 

(c) JR.  2015

Cry of a lost hound

 

 

 

 

 

 

 

I

can still hear that violin' play

 

it was across the road in the inn's attick is where it stayed

 

had a lonely sound, like the cry of a lost, lost hound

 

it stuck with me a long time

 

actually for more

 

than a while

 

 

 

I

 

travelled along

 

on a road more than long

 

'till at the end of the line I reached my home town

 

with all the pines

 

where  patiently my bride waited for me

 

 

at

 

my wedding night it played for the last

 

time

 

I

 

never heard it again

 

only when my first child came

 

 

its tune now a happy one

 

played at the beginnin' of dawn

 

 

shimmering lights wandered across the fields

 

after that the violin's tune ceased to be,  now an' then I try to whistle it

 

how much I wish, it doesn;t come to me again

 

it must have as I did found a place

 

to

 

live

 

 

(c) JR.  2015

 

 

 

 



PORSELEIN', vier gedichten gemaakt bij porseleinen sculpturen, een man, vrouw, kind en een hand.

''t kind '

 

 

 

oh, oh poppeke

 

geef mij jouw tederheid

 

die stralend porseleinen lach

 

wanneer het dieper doordringt

 

in mijn hart

 

 

oh, oh poppeke

 

schenk mij die lach

 

 

 

'de vrouw '

 

 

 

peinzend

 

verzonken in onderkoelde rust

 

schittert haar schoonheid

 

in een breekbaar

 

eigenzinnig

 

licht

 

 

'de man '

 

 

 

zo vol in z'n kracht gul met z'n lach

 

zijn woorden de tempel waar hij schuilt

 

in een breekbaar klassiek fysiek

 

schoonheid, de gedachten

 

die hij ruilt

 

 

hij

 

heeft jou lief met

 

hart

 

en

 

ziel

 

 

'de hand'

 

 

daar is weer die hand

 

wijst en wenkt naar mij

 

streelt mijn gezicht

 

met zijn liefde

 

 

zegt, 'ik mag hem lezen '

 

al lezend besef ik

 

hoe kostbaar zijn geschenk is

 

in mijn leven

 

mijn vaders hand is mij altijd

 

bij

 

gebleven

 

 

(c) JR,  2015